Fatih Sultan KAR


ÇAYELİLİ BİR EĞİTİM ÇINARI: HÜSEYİN KARA

10 Nisan 1954 ta­ri­hin­de dokuz kar­deş­li aile­nin dör­dün­cü ola­rak Ça­ye­li Ça­tak­lı­ho­ca Ma­hal­le­si’nde doğdu.


 İlko­kul ve or­ta­oku­lu Ça­ye­li'nde okudu. 1972 yı­lın­da Rize İlköğ­ret­men oku­lun­da mezun oldu. 1989 Eği­tim Ön li­sans ve 1998 de Açık öğ­re­tim Fa­kül­te­si Türk­çe li­san­sı bi­tir­di. Otuz yıl sınıf öğ­ret­men­li­ği yaptı.
    O gün­le­ri ba­kı­nız nasıl an­la­tı­yor: “Ne mutlu ki sınıf öğ­ret­men­li­ği yap­mı­şım. Öğ­ret­men­lik fark­lı­lık­la­rı ayırt ede­bil­me sa­na­tı­dır. Sınıf öğ­ret­men­li­ği bi­na­nın te­me­li­ni teş­kil eder. Alt sı­nıf­lar­da ço­cu­ğun üni­ver­si­te­ye gir­me­si­ni ha­zır­lar­sı­nız. Çok ka­la­ba­lık sı­nıf­lar­da yıl­lar­ca eği­tim öğ­re­tim yap­tım. Öğ­ren­ci­le­re öz güven ve­re­rek, ilgi alan­la­rı­nı be­lir­le­ye­rek, ço­cuk­la­ra sevgi ve şef­kat­le yak­la­şa­rak dav­ra­nış de­ği­şik­li­ği ka­zan­dı­rıl­ma­lı­dır. Bir eği­tim­ci ola­rak öğ­ret­men kar­deş­le­ri­me şunu öne­ri­rim. İba­det­le­ri­ni çiçek bah­çe­si­ne bir bah­çı­va­nın gir­di­ği gibi sı­nıf­la­ra gir­sin­ler. Sa­bır­lı ol­sun­lar. Sevgi anah­ta­rı­nı hiç elden bı­rak­ma­sın­lar”.
    Evli ve iki erkek çocuk ba­ba­sı­dır. Büyük oğlu bil­gi­sa­yar­cı, küçük oğlu ise öğ­ret­men­dir. Ho­bi­le­ri kitap oku­mak ve şiir yaz­mak, balık tut­mak, av­cı­lık yap­mak ve bol bol se­ya­hat et­mek­tir. 2002 yı­lın­da emek­li oldu. Altı ay Lond­ra'da ar­dın­dan yedi yıl ABD’de kaldı. 2010 yı­lın­da yurda döndü. Emek­li ola­rak mü­te­va­zi bir hayat sür­dür­mek­te­dir..
HÜSEYİN KAYA’DAN ÇAYELİ'NİN HAF­TA­SI
    50/55 yıl ön­ce­si­nin Ça­ye­li'nde haf­ta­mız olan çar­şam­ba gün­le­ri göze çar­pan Par­tal’lı sucu amca, Trab­zon las­ti­ği satan Sabri Ci­ve­lek ve des­tan­cı Mus­ta­fa Bal üs­ta­dı unut­mak müm­kün mü?
    Daha son­ra­la­rı bon­cuk iğne iplik satan kar­deş­ler vardı. Zaman ne­le­ri aldı gö­tür­dü. Ne­le­ri daha gö­tü­recek.
    Sucu amca sokak sokak ak­şa­ma kadar do­la­şır is­te­yen her­ke­se be­da­va geç­miş­le­ri­nin ruhu için su da­ğı­tır­dı. Sır­tın­da kazan, ar­ka­sın­da min­der altta bir mus­luk vardı. Aynı bar­dak­la her­ke­se su da­ğı­tır­dı. Suyu bi­tin­ce ka­za­nı Tüy­süz'ün su­yun­dan dol­du­rur, ak­şa­ma kadar su da­ğıt­ma­ya devam eder­di. Çok yo­rul­du­ğu zaman otu­rup din­le­nir­di. Ne güzel orta boylu beyaz sa­kal­lı mü­te­va­zi bir kim­sey­di.

    Sabri Ci­ve­lek bir kam­yo­net­le las­tik ayak­ka­bı ge­ti­rip sa­tar­dı. Gis­la­ved ve de kara las­tik sa­tar­dı. Hatta las­tik­le­ri eliy­le ge­re­rek kolay yır­tıl­maz ol­du­ğu­nu gös­te­rir­di. İyi rek­lam ya­par­dı. Çe­ne­baz bir şah­si­yet­ti..
    Yan­gın sel fe­la­ke­ti dep­rem gibi za­man­la­rı­nı an­la­tan des­tan­lar yazan Çay­ka­ra'nın Ğor­ğo­ros Köyü’nden des­tan­cı Şair Mus­ta­fa Bal tek sayfa des­tan­la­rı­nı elin­de­ki mik­ro­fon­la okur. He­di­ye­si 25 ku­ruş­tan sa­tar­dı.
HÜSEYİN KARA’NİN 1 KASIM 2008 TARİHİNDE ABD’DE KA­LE­ME AL­DI­ĞI ŞİİR


AH ULAN AH
Yü­rü­dük­çe mecal kal­maz
Kıraç top­rak­ta kök sal­maz
Günah yapan iflah olmaz
Doğru kişi şerre dal­maz
Ah ulan ah yalan Dünya.


    Sar­maz oldu dünya hali
    Para etmez garip malı
    Ol­mu­şuz düşün ha­ma­lı
    Ne ya­pa­cak bu ahali
    Ah ulan ah yalan Dünya.

Dünya beşer saşar durur
Allah ister kulu yürür
Az ço­ğa­lır elbet büyür
Ker­van yürür it ku­du­rur
Ah ulan ah yalan Dünya.

    Kap­lar gön­lü­nü bir duman
    Dağ­lar engin ver­mez aman
    Göçer genç­lik göçer zaman
    El mi yaman bey mi yaman
    Ah ulan ah yalan Dünya.

So­nu­na bak sen so­nu­na
Kim ister kal­sın do­nu­na
Nü­fu­sun yüzde onuna
Ver­sen dok­san aç ku­lu­na
Ah ulan ah yalan Dünya.

    Yalan dün­ya­yı mekan tut
    Naçar kalıp sen hapı yut
    Kur­naz olup halkı uyut
    He­la­li ha­ram­la büyüt
    Ah ulan ah yalan Dünya.

Düş gön­lün­de olsam pazar
Olsam ya­şam­dan be­hu­zar
Kan kay­bet­sem azar azar
Bul­sam gir­mem beleş mezar
Ah ulan ah yalan Dünya.

    Ne oza­nım ne de hozan
    Hem oku­yup hem de yazan
    Arada fit­ne­ler bazan
    Riya olup gönle sızan
    Ah ulan ah yalan Dünya.

Gel­dik dün­ya­ya bir defa
Boşa gel­dik gi­di­yo­ruz
Ömür biter olmaz vefa
Çe­ke­riz biz bunca cefa
Ah ulan ah yalan Dünya

    Kör­dü­ğüm ola­rak yaz­dım
    Göz­le­rim­le kuyu kaz­dım
    Do­kun­dum yü­re­ğe azdım
    Kara değil bem/be­yaz­dım
    Ah ulan ah yalan Dünya