DENİZCİLERİN EMİN BABASI BİR DENİZ AŞIĞI EMİN KUL

    Emin Kul için, “o bir deniz ada­mıy­dı” demek ye­ter­li olmaz. O, ya­şa­mın her ala­nın­da çok yönlü bir in­san­dı; bir kap­tan, bir sen­di­ka baş­ka­nı ve bir bakan... Ama o, her şey­den önce bir deniz âşı­ğıy­dı. De­niz­ci­lik, 17 ya­şın­da bir Yunan ge­mi­siy­le Ame­ri­ka’ya ayak basan Emin Kul’un ka­nın­da vardı. Ba­ba­sı da Ri­ze­li bir kap­tan­dı. De­ni­ze açıl­mak onun için bir tut­kuy­du. Bu tut­ku­su onu, kap­tan­lı­ğa kadar giden aktif de­niz­ci­lik ha­ya­tı­na gir­me­ye yö­nelt­ti. Yıl­lar­ca de­niz­ler­de ya­şa­dı. Ça­lış­ma ko­şul­la­rı­nı, ge­mi­le­rin du­ru­mu­nu ya­kın­dan gördü.
    De­niz­ci­le­rin ya­şa­dı­ğı olum­suz­luk­lar Emin Kul'u, Tür­ki­ye'de de­niz­ci­le­rin ça­lış­ma ko­şul­la­rı­na dik­kat çek­me­ye, so­run­la­rı­nı gi­der­me­ye yö­nelt­ti. O, ya­şa­mı bo­yun­ca yal­nız­ca fikir yü­rüt­mek­le ye­tin­me­di, he­def­le­ri­ni de ha­ya­ta ge­çir­di.
UMUT­LU BİR SA­VAŞ­ÇI
    1961‘de Tür­ki­ye Gemi Adam­la­rı Sen­di­ka­sı’nda sen­di­ka­cı­lık ha­ya­tı­na baş­la­dı. Fakat 1964‘te bu sen­di­ka da­ğıl­dı. Aynı yıl, Tür­ki­ye Yeni Gemi Adam­la­rı Sen­di­ka­la­rı Fe­de­ras­yo­nu’nun, 1966‘da ise Deniz Ulaş-İş Sen­di­ka­sı’nın ku­ru­cu­la­rı ara­sın­da yer aldı. Her iki sen­di­ka da daha sonra da­ğıl­dı. Sen­di­ka­la­rın is­tik­rar­sız ol­ma­la­rı Emin Kul'u yıl­dır­ma­dı.
    Ni­ha­yet 1983 yı­lın­da ku­ru­lan ve gü­nü­müz­de de var­lı­ğı­nı sür­dü­ren Tür­ki­ye De­niz­ci­ler Sen­di­ka­sı ku­rul­du ve Emin Kul genel baş­kan se­çil­di.
DENİZİ OL­MA­YAN AN­KA­RA’DA BİR KAP­TAN
    Her günün ayrı bir çile, ayrı bir ma­ce­ra ol­du­ğu deniz yol­cu­luk­la­rın­da "gemi adamı" ola­rak Emin Kul, deniz ha­ya­tı­nın için­de biz­zat bu­lun­du; o, ca­mi­anın Emin Baba’sıydı. Fakat zorlu sa­va­şı "Emin Baba"yı çok sev­di­ği de­niz­ler­den uzak­laş­mak zo­run­da bı­rak­tı; çünkü sen­di­ka­cı­lık ha­ya­tı­nın de­va­mın­da mil­let­ve­ki­li se­çil­di ve An­ka­ra'ya gitti. 1991­yı­lın­da mil­let­ve­kil­li­ği­ne baş­la­dı. 1996'da ise 53. hü­kü­met­te görev ala­rak Ça­lış­ma ve Sos­yal Gü­ven­lik Ba­kan­lı­ğı’na ge­ti­ril­di. Mil­let­ve­kil­li­ği, onun de­niz­den uzak kal­ma­sı­na sebep oldu. So­lu­ğu her İstan­bul’da alı­şın­da, Üs­kü­dar'dan ge­mi­le­rin ge­çi­şi­ni iz­ler­ken göz­le­ri do­lar­dı Emin Kap­tan’ın. De­ni­ze olan öz­le­mi­ni şöyle dile ge­ti­rir­di : "An­ka­ra'da bakan olmak ye­ri­ne, de­niz­ler­de kap­tan ol­ma­yı ter­cih ede­rim."
MES­LEĞİNE ÂŞIK BİR İNSAN
    Emin Kul, mes­le­ği­nin çe­tin­li­ği­ni şöyle an­la­tı­yor­du: "Ge­mi­ler çok yaş­lıy­dı. Pişen ye­mek­ler­de bir ayrım vardı. Kap­tan ayrı yemek yiyor, diğer mü­ret­te­ba­ta ve­ri­len ye­mek­ler daha fark­lı olu­yor­du. En fazla iki çeşit yemek vardı. Aynı ta­bak­ta yemek yi­yor­duk. Tüm te­miz­lik bize aitti. Soğuk su içmek için ge­mi­nin di­bi­ne iner­dik. Ot ya­tak­lar­da 4-5 gemi adamı bir­lik­te ya­tar­dık”. Onu çok sev­di­ği deniz ko­ku­sun­dan uzak kal­ma­ya razı eden de bu olum­suz ko­şul­lar oldu. Ömrü bo­yun­ca deniz aş­kı­nı için­de yo­ğu­ra­rak, ken­di­si­ni ku­cak­la­yan, yuva olan ge­mi­le­re, de­niz­ci­le­re vefa bor­cu­nu öde­me­ye ça­lış­tı. Kendi ya­şa­dı­ğı zor­luk­la­rı başka deniz âşık­la­rı ya­şa­ma­sın, onlar de­niz­den uzak kal­ma­sın diye...
MÜ­CA­DE­LE­LER­LE DOLU BİR YAŞAM
    1935 yı­lın­da Rize’de doğdu. Or­ta­okul me­zu­nu­dur. 1952 yı­lın­da ça­lış­ma ha­ya­tı­na gemi adamı ola­rak baş­la­dı. Yakın yol kap­tan­lı­ğı yaptı. 1961 yı­lın­da Tür­ki­ye Gemi Adam­la­rı Sen­di­ka­sı’nda aktif ola­rak sen­di­kal fa­ali­yet­le­re ka­tıl­dı.
    1962 yı­lın­da aynı sen­di­ka­nın genel sek­re­ter yar­dım­cı­lı­ğı­na ve daha sonra eği­tim sek­re­ter­li­ği­ne se­çil­di. Aynı za­man­da Tür­ki­ye Gemi Za­bi­ta­nı Sen­di­ka­sı yö­ne­tim ku­ru­lu üye­li­ği ile Tür­ki­ye Gemi Adam­la­rı Sen­di­ka­la­rı Fe­de­ras­yo­nu genel sek­re­ter­li­ği gö­rev­le­ri­ni yü­rüt­tü. 1964 yı­lın­da Tür­ki­ye De­niz­ci­lik Sen­di­ka­sı’nın icra ku­ru­lun­da yer aldı. Bu sen­di­ka­nın da­ğıl­ma­sın­dan sonra Tür­ki­ye Yeni Gemi Adam­la­rı ve De­niz­ci­lik Sen­di­ka­sı’nın ku­ru­cu­lu­ğun­da bu­lun­du, icra ku­ru­lu üye­li­ği­ne ge­ti­ril­di. 1966 yı­lın­da daha sonra Deniz Ulaş İş Sen­di­ka­sı adını ala­cak olan Deniz Nak­li­yat İşyeri Sen­di­ka­sı­nın ku­ru­cu üye­le­rin­den­di. 1974 yı­lın­da Türk Deniz Ulaş-İş Fe­de­ras­yo­nu genel baş­kan­lı­ğı­na se­çil­di. 1983 yı­lın­da Tür­ki­ye De­niz­ci­ler Sen­di­ka­sı­nın genel baş­kan­lı­ğı­na se­çil­di. 1986 yı­lın­da Türk-İş genel sek­re­ter­li­ği­ne se­çil­di. Yük­sek Hakem Ku­ru­lu üye­li­ği, Milli Pro­dük­ti­vi­te Ku­ru­mu yö­ne­tim ku­ru­lu üye­li­ği ile baş­kan­lı­ğı­nı da yü­rüt­tü. 1991 yı­lın­da 19 ve 20. dö­nem­de ANAP'tan İstan­bul mil­let­ve­ki­li se­çi­le­rek Tür­ki­ye Büyük Mil­let Mec­li­si'ne girdi. Mil­let­ve­kil­li­ği sı­ra­sın­da Parti Mec­lis Grubu Yö­ne­tim Ku­ru­lu üye­li­ği­ne ve Ça­lış­ma Aile Sağ­lık ve Sos­yal İşler Ko­mis­yo­nu, Çevre Ko­mis­yo­nu ve İkti­sa­di Dev­let Te­şek­kül­le­ri Ko­mis­yo­nu olmak üzere üç ayrı ko­mis­yo­na se­çi­le­rek görev yü­rüt­tü.
    1996 yı­lın­da cum­hu­ri­ye­ti­mi­zin 53. hü­kü­me­tin­de yer ala­rak Ça­lış­ma ve Sos­yal Gü­ven­lik Ba­kan­lı­ğı'na ge­ti­ril­di. İki yıl kan­ser te­da­vi­si gördü. 25 Şubat 2004 ta­ri­hin­de 69 ya­şın­da ya­şa­mı­nı yi­tir­di. Evli ve iki çocuk ba­ba­sıy­dı. İstan­bul Bü­yük­şe­hir Be­le­di­ye­si ta­ra­fın­dan Bah­çe­ka­pı adını ta­şı­yan vapur ye­ni­den res­to­re edi­le­rek, 3 Tem­muz 2010 ta­ri­hin­de dü­zen­le­nen tö­ren­le Emin Kul adıy­la hiz­met ver­me­ye baş­la­dı.