ŞEMSEDDİN AHMED (AHMED İBNİ KEMAL) KİMDİR?

1468 (H.873) yı­lın­da Edir­ne’de doğdu. İbni Kemal haz­ret­le­ri dur­ma­dan din için, dev­let için, halk için gay­ret etti. Cin­nî­le­re de fetva ve­rir­di. Eşsiz ve sa­yı­sız ilmî eser­ler verdi. 16 Nisan 1534’de (H.940) İstan­bul’da vefat etti. Ce­na­ze na­ma­zı Fatih Camii’nde büyük bir ka­la­ba­lık ta­ra­fın­dan kı­lı­nıp Edir­ne­ka­pı dı­şın­da­ki Meh­met Çe­le­bi za­vi­ye­si­ne def­ne­dil­di. Ahmed İbni Kemâl haz­ret­le­ri­nin her­ke­se öğüt ve na­si­hat ni­te­li­ğin­de darb-ı mesel hâ­li­ni almış kıt’a ve be­yit­le­ri var­dır. Bun­lar­dan ba­zı­la­rı şun­lar­dır:
Kıs­me­tin­dir gez­di­ren yer yer seni,
Arş’a çık­san, akı­bet yer yer seni.
Her kim gay­rın yo­lun­da kazdı kuyun,
Kendi düştü ku­yu­ya yü­zü­ko­yun.
He­mi­şe çok ya­nı­lır söy­le­yen çok
Ki söy­ler bul­du­ğun dilde kemik yok.
Kıl iyi­lik suya at, bile balık,
Balık bil­mez­se, bilir ânı Halik.
Ki­şi­nin kadri el­dey­ken bi­lin­mez,
Ye­rin­de gev­he­re rağ­bet kı­lın­maz.
Sakla kurt en­ci­ğin derin oysun,
Besle kar­ga­yı göz­le­rin oysun!
Kuru yaş ile âdem baş olmaz,
Ki­şi­den iş so­ru­lur, yaş so­rul­maz.
                               (Ka­ya­nak:Os­man­lı ta­ri­hi)